Tembel Köpek

Seviye: 7-14 yaş

Küçük bir kasabada tembel bir köpek yaşardı. Bu köpek bütün gün başıboş bir şekilde dolaşır, yorulduğunda bir gölgelikte dinlenir, acıktığında da çöpleri karıştırarak bulduğunu yerdi. Ne bir evi ne de bir ailesi vardı.

Köpek, tek başına yaşamayı seviyordu fakat sokaklarda evsiz bir başına yaşamak kolay değil. Nitekim kış gelmiş ve havalar iyice soğumuştu. Tembel köpek, sokakta yapayalnızdı. Karnı da açtı. Üstelik soğuk dayanılır gibi değildi. Evlerin bacalarından tüten dumanlara baktıkça “Keşke benim de küçük bir kulübem olsaydı. İçinde sıcacık otururdum.” diye iç geçiriyordu. O kış, yaz gelir gelmez kendine bir kulübe yapacağına söz verdi.

Böylece aylar geçti. Nihayet baharın gelişiyle güneş yüzünü gösterdi. Ağaçlar çiçek açtı. Her yerde bir neşe, bir canlılık belirdi. Tabi havaların ısınmasına en çok tembel köpek sevindi. Soğuktan titremeyecekti artık. Yeniden sokaklarda keyifli keyifli dolaşmaya başladı.

Derken yaz geldi. Sıcaklar iyice bastırdı. Tembel köpek kışın ne kadar üşüdüğünü unuttu. Bir yandan da “Benim gibi kocaman ve güçlü, kuvvetli bir köpeğe ne soğuk etki eder ne de sıcak. Kulübeye sığamam ben. Böyle özgür yaşamak çok güzel.” diyordu.

Tembel köpek bütün yazı gölgeliklerde miskin miskin uyuklayarak ve çöpleri karıştırarak geçirdi. Onu gören kış hiç gelmeyecek sanırdı. ama havalar da yavaş yavaş soğumaya başlamıştı.

Derken kış ansızın bastırıverdi. Tembel köpek yine sokaklarda bir başına kalakaldı. Ne başını sokacak bir yuvası vardı ne de yiyecek lokması… Kış öyle sert geçti ki soğuktan ve açlıktan neredeyse ölecekti. “Bu kez söz!” dedi. “Yaz gelsin kendime mutlaka bir kulübe yapacağım.”

Tembel köpek o kışı bin bir zorlukla atlattı. Yaza güç bela çıkabildi. Fakat sıcaklar bastırınca kışın verdiği sözü yine unutmasın mı? Güneşi görür görmez miskin miskin esnemeye başladı. “Yaz gibisi yok” dedi. “Bütün sokaklar benim. Gönlümce rahat rahat gezip dolaşırım artık.”

Tembel köpek o yazı da başıboş geçirdi ve kendisine verilen fırsatı tepti. O sokak senin bu sokak benim dolaşıp durdu. Nerde bir gölgelik bulsa yatıp uyudu.

Sonra ne mi oldu? Bildiğiniz gibi… Kış geldiğinde yine soğuktan tir tir titredi. Açlıktan ve soğuktan ölecek hale geldi. Yaz gelince kulübe yapacağına dair kendine söz verdi. Fakat yaz gelince kışın yaşadığı sıkıntıları ve verdiği sözü unuttu. İşte köpeğin ömrü böyle akıp gitti. Ne bir yuvası oldu, ne de bir ailesi…

Sorumsuzca yaşamanın bedelini, yalnız başına aç susuz dolaşarak ödüyordu. Ama öyle tembeldi ki bunun farkında bile değildi. Sorumluluklarını bilseydi hem ailesi olurdu hem de kulübesi. Hem de kışı rahat geçirir, sıkıntı çekmezdi.

(Mesnevi, Cilt: III, Beyit: 2901-2907)

Yazar Hakkında:

Alıntı Hikayeler

Hikayeyi nasıl buldunuz?